Endoskopia kapsułkowa w Solutaris

Endoskopia kapsułkowa

Gastroenterologiczne badanie endoskopowe polega na wprowadzeniu do przewodu pokarmowego pacjenta endoskopu – urządzenia wyposażonego w wziernik – w którym znajduje się źródło światła i układ optyczny – oraz przewodu światłowodowego, transmitującego obraz do zewnętrznego monitora (ewentualnie także do rejestratora). Przy pomocy endoskopu lekarz może obserwować stan narządów wewnętrznych w trakcie badania lub analizować zapisany przez rejestrator obraz w czasie późniejszym.

Tradycyjne badania endoskopowe, w zależności od poddanego im odcinka przewodu pokarmowego, mają różne nazwy, np. gastroskopia to wziernikowanie górnego odcinka przewodu pokarmowego, a kolonoskopia to badanie jelita grubego. W zależności od celu badania, wziernik wprowadzany jest do przewodu pokarmowego pacjenta przez usta (np. w badaniach przełyku, żołądka i dwunastnicy) lub przez odbyt (np. w badaniach odbytnicy, esicy i jelita grubego).

Tradycyjna endoskopia, choć jest w gastroenterologii jednym z najskuteczniejszych narzędzi diagnostycznych, ma też wady. Są wśród nich ograniczenia obszaru badań (np. brak możliwości wykonania badania pewnych odcinków jelita cienkiego) oraz dyskomfort pacjenta, który złagodzić może nieco zastosowanie znieczulenia miejscowego. Problemy te rozwiązała nowoczesna technika i miniaturyzacja urządzeń, dzięki którym powstał endoskop kapsułkowy – urządzenie, które w niewielkiej kapsułce mieści źródło światła, jedną lub więcej kamer oraz nadajnik, przekazujący obraz do zewnętrznego rejestratora danych lub – w najnowszych rozwiązaniach – nośnik pamięci i układ elektroniczny, umożliwiający zapis danych wewnątrz kapsułki.

Sondę kapsułkową wprowadza się do organizmu doustnie – poprzez jej połknięcie przez pacjenta – a w trakcie badania kapsułka przechodzi przez cały układ pokarmowy. Przemieszczając się w sposób całkiem naturalny, urządzenie w ciągu kilkunastu godzin wykonuje od 50 tysięcy do kilkuset tysięcy zdjęć, co pozwala bardzo dokładnie ocenić stan poszczególnych odcinków układu pokarmowego. Endoskopia kapsułkowa umożliwia rejestrację obrazu jelita cienkiego na jego całej długości, co było niemożliwe przy użyciu tradycyjnych aparatów endoskopowych.

Stosowany w Centrum Solutaris system diagnostyczny to najnowocześniejsze, wprowadzone na rynek pod koniec 2016 roku, urządzenie wyposażone w 4 kamery zapewniające 360-stopniowe pole widzenia, 16 źródeł światła, baterię zapewniającą 15 godzin ciągłej pracy oraz układ elektroniczny umożliwiający zapis obrazu na wbudowanym nośniku pamięci. Wszystko to mieści się w kapsułce ważącej zaledwie cztery gramy.

Endoskopia kapsułkowa

Endoskopia kapsułkowa nie zastępuje tradycyjnych badań gastroskopowych i kolonoskopowych, jest to jednak technika diagnostyczna, wypełniająca poważną lukę w diagnostyce gastroenterologicznej. Skuteczność endoskopii kapsułkowej w rozpoznawaniu zlokalizowanych w jelicie przyczyn występujących u pacjenta objawów chorobowych sięga 70%. Występujące w mniej niż 1% przypadków powikłania w postaci zatrzymania kapsułki w przewodzie pokarmowym, spowodowane są najczęściej nierozpoznanymi wcześniej zwężeniami lub przetokami jelit. Jest to więc wysoce efektywna i bezpieczna metoda diagnostyczna, która w diagnostyce obrazowej nie ma żadnych odpowiedników.

Cele badania:
  • ocena stanu przewodu pokarmowego,
  • rozpoznanie choroby Leśniowskiego-Crohna,
  • rozpoznanie choroby trzewnej (celakii),
  • rozpoznanie guza jelita cienkiego,
  • stwierdzenie zespołów polipowatości jelita cienkiego,
  • rozpoznanie uszkodzeń jelita, spowodowanych przez niesterydowe leki przeciwzapalne lub radioterapię.
Wskazania do wykonania badania:
  • biegunki przewlekłe lub o niewiadomym pochodzeniu,
  • chroniczne krwawienia przewodu pokarmowego,
  • utrzymujące się objawy niedokrwistości,
  • przewlekłe lub powracające bóle brzucha
  • powiększenie obwodu brzucha o nieznanych przyczynach,
  • utrata masy ciała o niewyjaśnionych przyczynach.
Przeciwwskazania do wykonania badania:
  • obecność w przewodzie pokarmowym przetok lub zwiężeń,
  • aktywny rozrusznik serca lub inne medyczne urządzenia elektroniczne,
  • poważne zaburzenia zdolności połykania,
  • liczne pooperacyjne zrosty brzuszne,
  • ciężkie przypadki niedokrwistości związanej z niedoborem żelaza,
  • znaczne zaburzenia perystaltyki jelit,
  • ciąża.
Przygotowanie do badania:

W trakcie poprzedzającej badanie konsultacji lekarskiej należy poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, o rozruszniku serca i innych formach terapii, będących w trakcie w okresie planowanego badania oraz o przebytych wcześniej zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej. Lekarz może zalecić wykonanie zdjęcia RTG pasażu jelitowego w celu wykluczenia jego niedrożności z powodu zwężeń lub przetok.

Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, trzy dni przed badaniem należy odstawić preparaty zawierające żelazo i przejść na dietę złożoną z potraw półpłynnych. W dniu poprzedzającym badanie należy odstawić leki pokrywające błonę śluzową, przyjąć środki przeczyszczające przewód pokarmowy, przejść na dietę złożoną z dań w postaci płynnej, w tym ostatni przed badaniem posiłek np. w postaci zupy o konsystencji kremu można zjeść w porze obiadowej.

W dniu badania (a jeszcze lepiej przez 24 godziny poprzedzające badanie) należy unikać palenia tytoniu. W ciągu ostatnich 10 godzin przed badaniem można przyjmować tylko czystą wodę. Wodę dobrze jest zresztą pić w znacznych ilościach przez cały okres przygotowań do badania.

Przebieg badania:

Po zaprogramowaniu urządzenia, lekarz przekazuje pacjentowi kapsułkę, którą należy połknąć popijając dużą ilością wody. Badanie trwa kilkanaście godzin i w tym czasie należy całkowicie powstrzymać się od jedzenia, a co godzinę wypijać szklankę wody. Poza ograniczeniami diety, badanie nie wymaga od pacjenta żadnych zmian w normalnym trybie życia. Po upływie wskazanego przez lekarza czasu, przy pomocy otrzymanego w poradni zestawu należy odzyskać i zabezpieczyć kapsułkę, a następnie przekazać ją lekarzowi w celu odczytu danych.

Czas oczekiwania na wynik:

Czas oczekiwania na wynik badania zależy od wielu czynników. Trzeba pamiętać, że dokładna diagnoza wymaga analizy wielu tysięcy zdjęć. O terminie odbioru wyników poinformuje lekarz lub recepcja poradni. Zwykle nie jest on dłuższy niż dwa tygodnie.